سلام

چه خبر از کلاس ؟

بعد از کلی مدت جلسه ی نقد شعر بعدازظهر پنجشنبه های دانشگاه رو روز شنبه ۵/۵/۸۷ توی پارک هنرمندان به صورت صحرایی تشکیل دادیم. البته چون امکاناتمون در حد فضای سبز بود و به بعضی از اعضاء هم دسترسی نداشتیم  جلسه مثل همیشه نبود. خود من هم به عنوان آخرالشعرا فقط تونستم خودم رو به آخرای جلسه برسونم. ولی در کل شعرای خوبی خونده شد.

بعد از شعرخونی هم یه جلسه برای اعضای انجمن علمی برگزار کردیم که توی اون جلسه در مورد کارهای اجرایی نشریه تخصصی انجمن صحبت شد و قرار شد بچه ها مطالب جمع آوری شده برای چاپ توی شماره ی مهرماه رو تا آخر مرداد به دبیر تحریریه برسونن.

 پی نوشت:راستی امروز تولد یکی از اعضا هم هست که از طرف همه بچه ها بهش تبریک میگیم.

به جای اطلاعیه :

از اعضای انجمن که تو جلسه پنجم مرداد شرکت نداشتن و دوستانی که مایل به همکاری توی نشریه تخصصی ادبی قاف هستن دعوت می کنیم که برای جمع آوری مطالب و ارائه مقالات و کارهای اجرایی زودتر با ما تماس بگیرن.

====================

نمونه آثار (جلسه ی صحرایی):

فکرت همه این است که چندم بشوی کاری بکنی شهره مردم بشوی می ترسم اگر زمان به میلت برود یکباره تو در متن خودت گم بشوی *** از بس که تو اشک و آه بارم کردی آویخته در حلقه ی دارم کردی من دنیای غرور بودم ای عشق امروز ببین چگونه خوارم کردی                                          اعظم احمدوند ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ در انتهای تحمل بی دریغ درخت وقتی که با د با شاخه ها گلاویز می شود درخت باد را به جان میوه هایش قسم می دهد.                                         اکرم میرزا باقی ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ زجر تمام خاطره هایم مدام شد وقتی نگاه سبز تو بر من حرام شد اینجا میان این همه، جنجال و شور و عشق سهمم نگاه سرد و جواب سلام شد دیگر کجا؟ مات چه حکمی؟ برای چه؟ رفت و اسیر طعمه ی زیبای دام شد عقلم جداست از تو و عشقم هنوز وصل این بار هم بگو که حق با کدام شد !؟   من بیشتر دویدم و او زودتر رسید حسرت به دل که فاصله ها با دوام شد قسمت نوشته بود همین بخت ما ،ولی قسمت شدی میان من و او، تمام شد. *** دست خورده عشق شدم بی آنکه هیچ وقت دستانت را حس کرده با شم *** حالا که نیست فاصله داغی مرداد من ا ست تا سردی زمستان او وقتی که معشوق اسفند ماهی من از دستانم ربوده شد نگاهم ماند بر اسفند های سوخته و ماهی مرده. *** رگهایم بی رنگ می شوند وقتی هر سال تولد م روز اهدای خون است.                                         ملیحه آقایی ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ